به ضمّ ديده مىشود ) ، چشم ( 38 ، به فتح ) ، بدانستن ( 36 ) ، برادر ( 55 ) ، نمايد و نمودن ( 60 ) . 3 ) استعمال ياى كوچك به شكل همزه روى ياهاى آخر كلمات مانند انگشترىء ( 178 ) ، روزىء ( 134 ) و صدها كلمهء ديگر ازين قبيل كه در متن به زودى مىتوان يافت ( به كثرت ) ، و مخصوصا دقت بسيار به كار رفته است كه به همان شكل مذكور در نسخه به چاپ برسد تا خصائص اين نسخهء قديم محفوظ بماند . نيز بعضى از موارد روى « ى » دو نقطه گذاشته است كه تقليد آن در چاپ ممكن نشد . 4 ) اختصاصات ديگر : ازنجا ( 133 ، 164 ) ، ولك ( وليك ، 229 ، 239 ) ، رهاء ( رهائى ، 241 ) ، شنواء ( شنوائى 251 ) ، هرچ ( هرچه ) ، ك ( كى ) ، كى ( كه ) ، چى ( چه ) ، مسئلهء و نظايرش ( كه به صورت مسأله‌اى و . . . چاپ شد ) . 5 ) جدا نوشتن كلمات مركّب مثل هم‌چون ، راه‌گذر ، هم‌چنان ، نيم‌روز ، راست‌گو ، پاىدار كه در چاپ عينا رعايت شد ، يعنى جدا نوشته شد تا شيوهء خطّ نسخه درست نموده شود . بارى ، از ميان رسم خطّ كاتب آن دسته كه واجد اصالت سبك بود و صدمتى به خواندن متن وارد نمىكرد باقى گذاشته شد . امّا دسته‌اى كه از آنها نكته‌اى خاصّ و تازه حاصل نمىشد به صورت مرسوم كنونى به چاپ رسيد ، مانند آنكه باى اضافه از كلمات جدا و باى تأكيد افعال به فعل چسبانبده و « مى » استمرارى به صورت مستقل از فعل نوشته شد . ناگفته نماند كه بعض فوائد و اطلاعات مربوط به تمدّن قديم نيز درين كتاب خفته است ، مانند آنكه حمّامهاى قديم سه مخزن داشته ( 148 ) ، مكه را قائمه ( راهنمائى ) بوده است ( 332 ) . يا آنكه بر ما معلوم مىدارد كه دوات و مسواك ( 357 ، 358 ) را از چه جنسى مىساخته‌اند و اين نكات هريك براى تحقيق در تمدن اسلامى واجد اهميّت است .